Poza tym w okolice Koła dotarły także 4 bataliony Volkssturmu (z Koła, Konina, Gniezna i Kościana), które zajęły pozycje w Kłodawie, Grabowie i w samym Kole. Jeden batalion Volkssturmu obsadził również pozycje wzdłuż drogi Sompolno–Kłodawa.
Według niemieckich planów Koło miało stać się najsilniejszym (poza Poznaniem) punktem oporu w Kraju Warty, bronionym przez około cztery tysiące żołnierzy oraz bataliony pospolitego ruszenia. Nie wszystkie jednostki zdołały jednak dotrzeć do Koła – z Kościana przybyły tylko trzy kompanie grenadierów, a batalion z Owińsk został skierowany do Turku i nie brał udziału w walkach w rejonie Koła. Poza tym w walkach o Koło brały także udział wycofujące się oddziały Dywizji „Brandenburg” oraz jednego z pułków zapasowych wchodzących w skład 9 Armii. Komendantem wojskowym miasta został pułkownik Max Voigt, a siłami ze Szkoły Podoficerskiej Piechoty dowodził podpułkownik Johannes Pintschovius.