Tempo prac było zadziwiające, podczas gdy jeszcze w maju 1846 stary młyn był w użyciu, to już 11 stycznia 1847 rozpoczęły pracę pierwsze 4 przekładnie (żarna) nowego przedsiębiorstwa.
Doceniono wówczas wagę inwestycji dla miasta, nikt nie krytykował już rozbiórki poprzedniej budowli, a gazeta Braunsberger Kreisblatt zachwycała się wielością nowoczesnych linii produkcyjnych młyna. Zwłaszcza że było czym: 4 żarna niemieckie, 8 amerykańskich, kilka następnych do mielenia jęczmienia, a do tego garbarnia i folusz. Całe jedno skrzydło młyna zostało przeznaczone wyłącznie do produkcji oleju, oprócz żaren zostało ono doposażone w prasy hydrauliczne i kocioł parowy do osuszania ziarna. Znajdowały się też urządzenia do oczyszczania produktów. Wszystkie te maszyny były napędzane energią tylko z dwóch kół młyńskich, które swoimi rozmiarami wzbudzały podziw zwiedzających. Całość cechowało doskonałe wykonanie w najdrobniejszych szczegółach.
Całe wyprodukowane zboże z pierwszego dnia działalności młyna w dniu 11 stycznia 1847 – 10 korców żyta – przeznaczył Ignatz Grunau dla ubogich mieszkańców Braniewa. Później również nie zapominał o najuboższych mieszkańcach, sprzedając im cały czas produkty po obniżonych cenach.