Były to jednak typowe trałowce, przeznaczone do niszczenia min po przepłynięciu nad nimi, bez środków do niszczenia min przed okrętem, jakie miały pojawiające się w tym okresie niszczyciele min. W kodzie NATO oznaczone zostały jako typ Natya, jeden okręt proj. 266DM z aluminiowym kadłubem jako Natya II, a radzieckie okręty proj. 266ME, odróżniające się działkami systemu Gatlinga, jako Natya III. Pierwszy okręt „Siemion Roszal” wszedł do służby w 1970 roku.
Zbudowano 31 okrętów projektu 266M dla marynarki ZSRR, w tym 26 zbudowała Stocznia Średnio-Newska (Sriednie-Niewskij Sudostroitielnyj Zawod) w Lenigradzie, a pięć stocznia w Chabarowsku (Chabarowskij Sudostroitielnyj Zawod). Jeden dalszy („Striełok”) ukończono jako okręt poszukiwawczo-badawczy proj. 02666 . Dla Indii zbudowano 12 trałowców proj. 266ME, dla Libii – 8, dla Syrii – 1. Zbudowano także po jednym trałowcu dla Jemenu i Etiopii. Według części źródeł, jeden radziecki trałowiec proj. 266 sprzedano dla WietnamuWedług , ex „Mina”. Brak jednak danych takiego trałowca radzieckiego w szczegółowym spisie w i brak takiego wietnamskiego trałowca w i . Dla Wietnamu budowano też pięć trałowców proj. 266ME, lecz zamówienie anulowano i cztery weszły w skład floty radzieckiej (w tym jeden ukończony jako zmodyfikowany proj.