mały|Zegary kaflowe ze zbiorów Zamku Królewskiego na Wawelu Zegar kaflowy – typ zegara stołowego o charakterystycznym kształcie czworo- lub sześciobocznym przypominającym kafel piecowy. Nazywany był również „kaflakiem”, „kaflem”, „kachlem”, „sztucerem” (z języka niemieckiego „Stutzuhr”, czyli „zegar podparty”), a w tekstach źródłowych określany bywa „żabą” (od układu nóżek).
Opis Wywodzi się bezpośrednio z okrągłego zegara puszkowego, który pojawił się na początku XVI w., kiedy to po raz pierwszy zastosowano poziomy układ mechanizmu i horyzontalnie ułożoną tarczę. Było to możliwe dzięki użyciu napędu sprężynowego z bębnem wyrównawczym. Zastąpił on napęd obciążnikowy stosowany w zegarach wieżowych i ściennych. Dzięki temu wynalazkowi nastąpiło pomniejszenie rozmiarów czasomierzy i zwiększenie ich mobilności. Okrągła forma puszki mieszczącej mechanizm około połowy XVI w. przekształciła się w graniastą, czworoboczną, a w pierwszej ćwierci XVII w. sześcioboczną formę. Ten typ zegara pojawił się najpierw na terenie Niemiec południowych, a potem rozpowszechnił się w całej Europie. Szczególne uznanie zyskał na terenach Rzeczypospolitej, gdzie moda ta trwała do końca XVIII w.