Jego popularność potwierdzają staropolskie inwentarze oraz licznie zachowane portrety osobistości i dostojników, zarówno świeckich, jak i kościelnych, z towarzyszącymi im zegarami. Kaflaki służyły również jako zegary podróżne. Przechowywano je wówczas w drewnianych, krytych skórą futerałach, funkcję tę częściowo przejmą od około połowy XVIII w. zegary karetowe.
Najbardziej prężnie działające ośrodki handlowe i artystyczne, takie jak Gdańsk, Toruń czy Wilno, wykształciły charakterystyczne typy dekoracji, zdobiących zarówno puszkę, jak i elementy mechanizmu. Popularne były ornamenty roślinne z kwiatami i owocami, nóżki w postaci lwów o rozdwojonych tułowiach, dekoracyjne postaci, dostosowane do narożników kasety zegara. Na tarczach pojawiają się ryte widoki miast, sceny z historiami biblijnymi czy mitologicznymi. Czasomierze powstałe na terenie Rzeczypospolitej w 2. połowie XVIII w., nadal trwały w tradycyjnych formach, naśladując siedemnastowieczne wzory. Rokokowe cechy uzewnętrzniają się przede wszystkim w ornamentach i kształcie osłony balansu tzw. koka oraz modelunku nóżek. To przywiązanie do tradycji potwierdzają również odnotowane w źródłach przepisy cechowe, które często nakazywały młodym adeptom zegarmistrzostwa, wykonanie jako pracy mistrzowskiej, tzw.