Koszkin uzyskał aprobatę Stalina na stworzenie drugiego prototypu, lepiej opancerzonego i uzbrojonego, tzw. „czołgu uniwersalnego”Istniał jeszcze nowoczesny następca czołgu piechoty T-26, zaprojektowany przez brygadę leningradzką, ale projekt został odrzucony z powodu wysokich kosztów produkcji i złożonej konstrukcji. Około 69 lekkich czołgów piechoty T-50 zostało zbudowanych w syberyjskim Omsku zimą 1941 roku, ale wtedy tysiące T-34 ruszyło na pole bitew, a koncepcja czołgów piechoty została zapomniana.. Nazwano go A-32, od 32-milimetrowego pancerza przedniego. Miał działo 76,2 mm oraz taki sam model silnika (W-2). Czołgi były testowane na poligonie w Kubince w 1939 roku. Udowodniono, że cięższy A-32 jest równie mobilny jak A-20. Cięższa wersja A-32 z 54-milimetrowym przednim pancerzem i szerszymi gąsienicami została przyjęta do produkcji pod oznaczeniem T-34. Oznaczenie to nawiązywało do roku 1934, kiedy Koszkin zaczynał formułować założenia projektu przyszłego czołgu (a także uczczenia dekretu nakazującego zwiększenie sił pancernych).