Pomiędzy oczami widnieje charakterystyczna dla mikrusków biała plama, a także jasna cynamonowa plama przechodząca za oczodołami w ciemniejszą, czerwonawą barwę, by osiągnąć jasny brąz na ciemieniu i względnie krótkich uszach. Zwracają uwagę ciemne brwi. Ciało zwierzęcia pokrywa krótkie futro, grzbietowo barwy rudobrązowej z pomarańczowym odcieniem i blade żółtobrązowe do bladej szarości brzusznie. Pośrodkowa ciemniejsza pręga na grzbiecie jest wyraźna. Ciało wieńczy względnie długi ogon pokryty gęstym futrem, dystalnie ciemniejszym. Owłosione części rąk i stóp są białawoszare do białawobeżowych.
Systematyka W.K. Peters odbył wyprawę na Madagaskar, z której przywiózł między innymi 3 okazy mikrusków z zachodu wyspy. W 1852 nadał im nazwę Microcebus myoxinus, umieszczając je w rodzaju, który wprowadził E. Geoffroy Saint-Hilaire w 1828. Jednak bardziej współcześni autorzy podważyli zdanie Petersa. W 1931 Schwarz zsynonimizował M. petersi z mikruskiem myszatym, popularnym gatunkiem mikruska także z zachodniego Madagaskaru. Kolejne badania wykazały jednak, że i on nie miał racji. Schmid i Kappeler w 1994 donieśli o dwóch gatunkach mikruska zasiedlających las Kirindy, prócz uprzednio rozpoznanego żył tam jeszcze mniejszy i bardziej rudy lemurkowaty. Wskrzesili więc dlań nazwę ukutą przez Petersa.