Edward Tadeusz Żórawski (ur. 20 października 1889 w Krubinie, zm. po 1945) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, agronom.

Życiorys Urodził się 20 października 1889 w majątku Krubin, w ówczesnym powiecie ciechanowskim guberni płockiej (obecnie osiedle Ciechanowa), w rodzinie Tadeusza i Pauliny z Krajewskich. W 1902 rozpoczął naukę w rządowym gimnazjum realnym w Warszawie. W 1905, w czasie strajku szkolnego, przeniósł się do siedmioklasowej Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Warszawy. W 1909 zdał egzamin maturalny i kontynuował naukę w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

W 1926 został przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach na stanowisko dowódcy kompanii. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 161. lokatą. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1928 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 w Śremie na stanowisko zastępcy komendanta szkoły. W tym samym roku szkoła została przeformowana w Batalion Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „zastępca dowódcy batalionu”.