W styczniu 1930 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1932 został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy batalionu, a w kwietniu 1934 przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 31 października 1935 został przeniesiony w stan spoczynku.

Na emeryturze zamieszkał w Stanisławowie przy ul. Gołuchowskiego 132, a od 1936 posiadał parcelę w letnisku Zosinek. Od 1937 był zatrudniony w Junackich Hufcach Pracy na stanowisku komendanta 6 batalionu, w stopniu funkcyjnym oboźnego. W kampanii wrześniowej walczył jako dowódca I batalionu 179 pułk piechoty. 3 października 1939 został ranny w bitwie pod Kockiem. W czasie okupacji niemieckiej prowadził gospodarstwo rolne koło Grodziska Mazowieckiego. Po wojnie przeniósł się na Ziemie Odzyskane, gdzie otrzymał gospodarstwo rolne w powiecie malborskim.

Ożenił się z Marią z Kropkiewiczów primo voto Butkiewicz. Był ojczymem Jarosława Butkiewicza (1911–1940), podporucznika lekarza Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie.