Po wyjeździe Cormacka Shanawdithit przebywała pod opieką prokuratora generalnego Jamesa Simmsa. Ostatnie dziewięć miesięcy życia spędziła w jego domu. Jej stan zdrowia, niepewny od lat, nadal się pogarszał. Opiekował się nią William Carson. W 1829 Shanawdithit zmarła w szpitalu św. Jana po długiej walce z gruźlicą. W lokalnej gazecie 12 czerwca 1829 opublikowano jej nekrolog. Śmierć Shanawdithit została opisana w „London Times” w numerze z 14 września 1829. W tekście zauważono, że Shanawdithit „wykazywała nadzwyczajne silne naturalne talenty” i zidentyfikowała Beothuków jako „anomalię w historii człowieka” z powodu braku nawiązywania lub utrzymywania relacji z europejskimi osadnikami lub innymi rdzennymi plemionami.mały|Pomnik Shanawdithit uważanej na ostatnią Beothukę, Boyd's Cove
Dziedzictwo i upamiętnienie Po śmierci Shanawdithit Carson przeprowadził jej sekcję zwłok i zauważył osobliwości kości ciemieniowej czaszki. W 1830 wysłał czaszkę do Royal College of Physicians w Londynie w celu dalszych badań. W 1938 Królewskie Kolegium Lekarskie przekazało jej czaszkę Królewskiemu Kolegium Chirurgów. Zaginęła podczas niemieckiego bombardowania Londynu w czasie II wojny światowej.