Sterówki z wierzchu niebieskawozielone, zakończone czarnymi prążkami, od spodu białe w bardzo wąskie czarne paseczki z dosyć szerokimi czarnymi zakończeniami. Samice mają ciemnobrązowe tęczówki, wokół oka naga, biała skóra, dziób żółty lub zielono-żółty z czarniawą centralną częścią górnej szczęki. Głowa, pierś, skrzydła, plecy, kuper brązowe. Twarz i gardło brązowe. Na piersi biała, dosyć szeroka półopaska, reszta dolnych części ciała: brzuch, boki i pokrywy podogonowe żółte. Krawędzie lotek pierwszego rzędu z białawymi krawędziami. Sterówki z wierzchniej strony brązowe z czarnymi zakończeniami, od spodniej strony z wzorem czarnych prążków podobnym do samca.
Zasięg występowania Trogon czarnogardły jest gatunkiem osiadłym. Poszczególne podgatunki zamieszkują: T. r. rufus – od wschodniej Wenezueli poprzez region Gujana do północnej Brazylii (rejon rzeki Rio Negro i stan Amapá), T. r. sulphureus – południowo-wschodnią Kolumbię, wschodni Ekwador, północno-wschodnie Peru, zachodnią Brazylię (na wschód do Rio Negro i Rio Madeira) i północną Boliwię, T. r. amazonicus – północno-centralną Brazylię (dolina Amazonki).
Ekologia Głównym habitatem trogona czarnogardłego są wilgotne lasy nizinne oraz stare lasy wtórne. Występuje na wysokościach do 900 m n.p.m.