Część pierwsza Poeta, kiedy było mu smutno poszedł za miasto i trafił na cmentarz, na świeżo wykopany grób. Nie zapytał kto w nim zostanie pochowany, aby jego smutek dotyczył wszystkich ludzi. Pochyliwszy się wziął z niego garść piasku, którą postanowił wysłać z najbliższym listem. Kiedy wrócił do domu na godzinę przed północą, wrzucił ten piasek do kielicha zegara piaskowego. Piasek zaczął szemrać i jakby mówić: Sit-tibi-terra-levis. I mówił, że tysiąc osiemset dwadzieścia lat temu kopano tu grób dla byłego dowódcy legionów, wygnańca, który oparł się woli cesarza. Cesarz ten chciał aby cały lud rzymski miał jedną głowę, którą by podłożył pod miecz. Poeta wyliczył, że był to Kaligula. Wygnaniec w początkach swego pobytu na obczyźnie, często zachodził do paryskiego portu i wyglądał okrętów z ojczyzny. W następnych latach zbudował sobie wspaniały dom, gdzie czytywał Fedona, albo rozdawał jałmużny. Czasami wyciągał rękę w stronę Rzymu. Gdy czasy stały się całkiem nikczemne, zaniemówił i raz tylko zawołał: Podli!