Wreszcie pochowano go przed tysiąc osiemset dwudziestoma laty wraz z całym jego dobytkiem, nawet z rozbitą czarą, z której wypił truciznę, tak aby żadne wspomnienie po nim nie zostało. Nie położono też żadnego napisu, aby się oń żaden konsul nie potknął, albo znakomity ród nie zawstydził. I piasek się przesypał.
Część druga Poeta zastanawiał się co zrobić z piaskiem i ponownie wsypał go do kielicha zegara. A piasek zaszeleścił: Pax vobiscum. I tłumaczył, że to przez tradycję człowiek różni się od zwierząt, a gdy ją porzuca dziczeje i trzeba do niego posyłać na nowo apostołów. Powiedział też, że w nowym grobie, z którego wzięta została ta piasku garstka, spoczął chrześcijański wygnaniec, który cierpiał i jako obywatel, i żołnierz, i jako brat, i jako ojciec. Ale trwał przy niewidzialnej chorągwi, która jest sumieniem dziejów i otrzymał innych braci, i inne siostry. Nikogo nie zwiódł, był siewcą pokoju. Dlatego nie warto go szukać między umarłymi, ale mówić o nim żywym, by jego grób stał się słupem granicznym niewidzialnego miasta, którego charaktery ludzi strzegą. I przesypał się piasek: Pax vobiscum.