Stanisław Cieślak (ur. 30 października 1943 w Zduńskiej Woli, zm. 18 grudnia 2024 w Sztokholmie) – polski puzonista i pianista jazzowy.
Niegdyś stawiany przez europejskich krytyków na równi z Albertem Mangelsdorffem, Eje Thelinem i Paulem Rutherfordem, którzy zauważyli, że jest on puzonistą bardziej niż oni uniwersalnym, ponieważ z równą swobodą gra klasykę, jazz nowoczesny, dixieland i muzykę pop.
Życiorys Swoją muzyczną przygodę z jazzem rozpoczął jako puzonista i pianista (grał m.in. w zespole Tiger Rag) w czasach nauki w Liceum Muzycznym w Łodzi. Tam poznał Michała Urbaniaka i Zbigniewa Namysłowskiego. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Grał wówczas m.in. w zespole Fistulatores et Tubicinatores Varsovienses, a po przeprowadzce na Wybrzeże został członkiem formacji Jazz Players, przewinął się też przez kolejny skład grupy Flamingo oraz Big Band Jana Tomaszewskiego. W tym okresie współpracował również z Markiem Tarnowskim, Włodzimierzem Nahornym i Andrzejem Przybielskim. W Gdańsku wraz z członkami kwartetu Ryszarda Kruzy założył formację Soul Brothers, z którą po raz pierwszy pojechał na wrocławski festiwal Jazz nad Odrą, gdzie został uznany za najlepszego instrumentalistę konkursu (1966).