Sytuacja członków uległa pogorszeniu w latach 30. XX wieku, kiedy to władzom niemieckim przyszły z pomocą ogólne zarządzenia państwowe instytucjonalizujące system wychowania młodego pokolenia obywateli Rzeszy. Członkowie Związku Towarzystw Młodzieży, jak również ich rodzice byli wówczas szykanowani przez władze niemieckie.
Szykany i przyczyny organizacyjne spowodowały, że w 1930 zrezygnowano z planowanego utworzenia polskiej organizacji młodzieżowej obejmującej obszar całej Rzeszy. Ograniczano się jedynie do utrzymania kierownictw lokalnych podporządkowanych Związkowi Polaków w Niemczech (Olsztyn, Opole, Berlin, Bochum i Złotów). Spowodowało to pewne ograniczenie dynamiki rozwoju polskiego ruchu młodzieżowego na terenie ówczesnych Niemiec. Według prof. Wojciecha Wrzesińskiego znaczenie związku dla procesu wychowania polskiej młodzieży na Warmii, Mazurach i Powiślu było i tak zbliżone do znacznie większego Związku Polaków w Niemczech.