W 1922 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, należał też do Związku Strzeleckiego. W latach 1924–1930 był sekretarzem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Lublinie, w 1930 skazany na miesiąc więzienia za wystąpienia antyrządowe. W tym samym roku został sekretarzem OKR PPS w Wilnie, kierował tamtejszym oddziałem Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego i publikował na łamach „Robotnika”. Nawoływał do udziału w wyborach z 1938 i prezentował tendencje nacjonalistyczne, za co w 1939 zawieszono go w prawach członka partii. We wrześniu 1939 wywieziony przez Niemców z Lublina do obozu w Kleine Dexen. Pod koniec 1939 powrócił do Lublina, gdzie działał w wywiadzie Związku Walki Zbrojnej i pracował w PSS „Społem”. Po zagrożeniu aresztowaniem w 1940 wyjechał do Radomia, następnie od 1941 do 1942 zatrudniony w „Społem” w Ostrowcu Świętokrzyskim, a od 1942 do 1944 w Zarządzie Miejskim w Warszawie. W latach 1942–1943 członek konspiracyjnych Polskich Socjalistów, w 1943 podjął współpracę z Referatem ds. Prowincjonalnych Rady Pomocy Żydom „Żegota”.