W marcu 1945 wybrany do Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), w kolejnym miesiącu został jego I sekretarzem, zaś w lipcu 1945 wybrany członkiem Rady Naczelnej i Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. Wszedł w skład redakcji partyjnego „Życia Robotniczego”. Objął fotel radnego i członka Prezydium Warszawskiej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach, 29 grudnia 1945 oddelegowany przez nią do Krajowej Rady Narodowej. Niezadowolony z tempa ewolucji swojego ugrupowania planował przeprowadzenie wewnątrzpartyjnego puczu we współpracy z członkiem PPR Romanem Zambrowskim, jednak po jego wykryciu w czerwcu 1946 usunięty z partii, a we wrześniu tegoż roku z parlamentu. Jesienią 1946 aresztowany, jednak wkrótce później wypuszczono go i mógł rozpocząć studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Łódzkiego (ostatecznie nieukończone). W 1956 został przyjęty do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W drugiej połowie lat 40. był dyrektorem naczelnym zakładów garbarskich w Łodzi i Krakowie. Od 1950 pracował jako naczelnik wydziałów odczytowego i organizacyjnego w Naczelnej Organizacji Technicznej, pracował w powiązanym z nią czasopiśmie „Horyzonty Techniki” (zastępca redaktora naczelnego w latach 1964–1966).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stanisław Skowroński (dziennikarz) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.