W tym czasie był kilkakrotnie powoływany jako rzeczoznawca naukowy do Specjalnej Mieszanej Komisji w Piotrogrodzie w celu odbioru starodruków zagrabionych i wywiezionych z I Rzeczypospolitej przez carat, podlegających rewindykacji na mocy traktatu ryskiego. W ramach tych prac opracował m.in. wykaz inkunabułów (ponad 4500) pochodzących z klasztorów polskich. .

1 stycznia 1928 r. został powołany na stanowisko kierownika oddziału starych druków i cymeliów Biblioteki Uniwersyteckiej i Publicznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Pracował tam aż do chwili przekazania przez polskie władze uniwersyteckie biblioteki Litwinom (15 grudnia 1939 r.). 15 stycznia 1940 r. został powołany na stanowisko bibliografa, na którym pozostawał do 15 kwietnia 1945 r., czyli chwili wyjazdu do Polski. W trakcie pobytu w Wilnie zorganizował i usystematyzował oddział starych druków, opracował również katalog inkunabułów. Jednocześnie pełnił obowiązki zastępcy dyrektora. Wśród ważniejszych jego publikacji z tego okresu wymienić można m.in. „Uniwersytecka Biblioteka Publiczna za czasów rosyjskich” (Wilno 1932), Uniwersytecka Biblioteka Publiczna w Wilnie w latach 1919–1929 (Wilno 1931), „Starodruki Biblioteki Uniwersyteckiej” (Wilno 1932), „O losach ksiąg Zygmuntowych” (Wilno. Kwartalnik poświęcony sprawom miasta Wilna, 1939, r. 1, nr 2, s.