Podczas hiszpańskiej wojny domowej (1936–1939) kobiety umocniły swój związek, ponieważ ich mężowie byli nieobecni. Mogły spotykać się i korespondować. Ze względu na hiszpańskie prawo i zwyczaje społeczne obu kobietom nie pozwolono na rozwód ani coming out, co sprawiło, że musiały ukrywać swoje uczucie. Mężowie zgłosili się na ochotników do hiszpańskiej armii republikańskiej i służyli w Baza w Grenadzie. Oliver Belmás został schwytany i uwięziony, a Cayetano Alcázar Molina został przeniesiony na Uniwersytet w Walencji i został dyrektorem generalnym uniwersytetów pod dyktaturą Francisco Franco. Junquera zapisała się na zajęcia na uniwersytecie.
Pod koniec wojny Conde groziło aresztowanie, ponieważ była prorepublikańską intelektualistką. Junquera pomogła jej uciec z Walencji. Przeprowadziły się do domu siostry Junquery w Madrycie. Mieszkały tam przez rok. Conde ukrywała się w sypialni. W 1940 kobiety przeniosły się do San Lorenzo de El Escorial, a w 1942 w Madrycie dołączył do nich Alcázar. Molinowie wynajęli mieszkanie od poety Vicente Aleixandre. Cała trójka zamieszkała tu na 40 lat.