Na początku lat 40. XX wieku Junquera zaczęła publikować, używając pseudonimu Isabel de Ambía. Pisała eseje, kroniki, krytyki literackie i opowiadania, które drukowano głównie w czasopismach „Cuadernos de Literatura Contemporánea”, „Destino de Barcelona”, „El Español” i „Hispania”.

Od 1942 Junquera tłumaczyła na język hiszpański dzieła literackie pisarzy angielskich, francuskich i włoskich. Obejmowały one m.in. prace Adriano Augusto Michieli, Marcela Pagnola, Anny Marii Speckel, Alejandro Tassoni Estense i . W latach 40. XX wieku publikowała opowiadania. W 1947 wydała swoją jedyną książkę Un hueco en la luz.

Kiedy Oliver Belmás został zwolniony z więzienia, Conde zgodziła się pozostać jego tytularną małżonką. Oliver musiał mieszkać w izolacji w Murcji, ale Conde wróciła do El Escorial, gdzie mogła być z Junquerą. Kiedy Conde została oskarżona o przestępstwa polityczne, Junquera i Alcázar wykorzystali swoje wpływy, aby pomóc jej oddalić zarzuty. W 1945 cierpiącemu na serce Oliverowi pozwolono wrócić do Madrytu, a Conde rzekomo mieszkał z nim i jego matką w oddzielnym mieszkaniu. Obie pary pozostawały blisko siebie, często spędzając razem wakacje. Mąż Junquery zmarł w 1958, a ona i Conde pozostały stałymi towarzyszami.