Przeprowadził analizę krytyczną ówcześnie obowiązującej teorii mechanizmu niszczenia mechaniczno-korozyjnego metali i ich stopów. Wykazał, iż nie obrazuje ona w sposób poprawny przebiegu procesów zachodzących w szczelinie, nie jest w pełni uzasadniona teoretycznie, uniemożliwia przeprowadzenie dokładnej oceny odporności mechaniczno-korozyjnej metali. Opracował wspólnie z L. Pietrowem nową koncepcję tego zagadnienia.
Opracował dwie metody: analityczną i wykreślną wyznaczania stanów eksploatacyjnych oraz doboru parametrów eksploatacyjnych odpylaczy, przy których spełnione są wymogi ochrony atmosfery w zakresie emisji zanieczyszczeń. Przedstawił koncepcję kontroli stanu tych urządzeń z uwzględnieniem wymogów systemu zarządzania środowiskiem. Pełne rozwinięcie tych zagadnień przedstawił w monografiach, podręcznikach akademickich, a także szeregu artykułach naukowych.
Zdefiniował i wprowadził do literatury naukowej kilkanaście nowych pojęć z tego zakresu, m.in. pojęcia sozologicznej i niesozologicznej efektywności eksploatacji, sozologicznych i niesozologicznych stanów eksploatacyjnych czy wymaganej efektywności eksploatacji. Podał ich postać matematyczną, jak i zakres stosowania.