„Alfonso XIII” został wodowany w 1891 roku, a w 1893 roku, lecz weszły do służby w ograniczonym zakresie dopiero w 1896 i 1899 roku.

Oryginalny projekt brytyjski oceniano jako stosunkowo udany, mieszczący silne uzbrojenie, dobre opancerzenie i duży zapas węgla w kadłubie o umiarkowanej wyporności, a przy tym rozwijający wysoką prędkość. W chwili wejścia do służby i jeszcze przez kilka lat prototypowa „Reina Regente” była jednym z najszybszych krążownikówNa podstawie (całość). Wiązało się to jednak z pewnymi kompromisami konstrukcyjnymi, a okręty były przeładowane uzbrojeniem i miały niską wolną burtę na dziobie, co pogarszało dzielność morską. W toku służby „Reina Regente” okazało się, że ma on niewystarczającą stateczność, a 10 marca 1895 roku najprawdopodobniej z tego powodu zatonął podczas sztormu. Pozostałe dwa okręty z powodu obaw o stateczność otrzymały lżejsze uzbrojenie. Ich jakość wykonania w stoczniach hiszpańskich okazała się jednak niższa, co przełożyło się przede wszystkim na znacznie niższą prędkość.

Po katastrofie pierwszej „Reina Regente” zdecydowano zbudować w Hiszpanii drugi krążownik o tej nazwie. Jego stępkę położono w grudniu 1895 roku, a wodowano w 1906 roku.