Znad Eufratu przywieziono właśnie znaki wojsk Mitrydata, które Pompejusz rozbił. Rzym świętował. Odbywała się wtedy uczta, na której Cycero, leżący za Krassusem, pił wino, myśląc może o przyszłym konsulacie. A był to czas szczególny. Krassus w ciszy rozmawiał z pierwszym z domowników. Obok stał Kato, a siedzący naprzeciw Cycerona Klodiusz zapytał Cycerona, co też senatorowie za tryumf wyznaczą Pompejuszowi. Cycero był zdania, że wódz w chwili zwycięstwa nie rozmyśla o tryumfach w dalekiej stolicy. Klodiuszowi jednak Pompejusz z sumieniem wydał się większa zagadką niż Katylina.
Kontekst historyczny anegdoty Żelisława Czas, w którym rozgrywa się anegdota jest rzeczywiście szczególny. Pompejusz rozbił Mitrydata nad Eufratem w 65 roku. Cycero zostanie konsulem w 63 roku, odkryje spisek Katyliny i zażegna go. Klodiusz stanie najpierw po stronie Katyliny, potem po stronie Cycerona. Skłóci się z nim po nieudanej schadzce z żoną Cezara, Pompeją Sullą, gdy Cycero ostro zaatakuje go w sądzie. Gdy zostanie trybunem w 58 roku doprowadzi do wygnania Cycerona i konfiskaty jego majątku. Zginie w 52 w walkach ulicznych. Pompejusz wróci z Azji i w 61 roku odbędzie triumf. Senat jednak przeciwstawi się mu i rozgoryczony Pompejusz zwiąże się rok później z Krassusem i Cezarem. Krassus zginie potem w wojnie z Partami w 53.