Zdecydowano w końcu ukończyć okręt w charakterze zbliżonym do krążownika, mogącego służyć także do szkolenia i celów reprezentacyjnych w rejsach zagranicznych. Zmienione plany zaakceptowano w 1920 roku. Okręt otrzymał podwyższone burty i nowy pokład górny w celu stworzenia pomieszczeń załogi i polepszenia własności morskich, a uzbrojenie zmieniono na dziesięć dział 15-centymetrowych. Rozważano różnych dostawców uzbrojenia, ostatecznie wybór padł na działa Kruppa, któremu zapłacono jeszcze przed wojną zaliczkę. Krupp nie mógł jednak dostarczyć dział zgodnie z warunkami zawieszenia broni, ale w porozumieniu z nim wykonały je szwedzkie zakłady Boforsa i dostarczyły w marcu 1923 roku. Działa wykonane były według planów Kruppa i częściowo z niemieckich materiałów wysłanych przed zakończeniem wojny do przedstawicielstwa do Holandii.
Okręt przyjęto do służby w maju 1923 roku. Nosił nazwę na cześć XVII-wiecznego admirała Nielsa Juela, którą początkowo zapisywano w formie „Niels Juel”, lecz krótko po wejściu do służby zmieniono jej pisownię na „Niels Iuel”, na prośbę potomków admirała. W takim brzmieniu też nazwa umieszczona była na burcie, aczkolwiek w literaturze spotykana jest na ogół współczesna forma pisowni „Niels Juel”.