Według pierwotnego projektu był klasyfikowany oficjalnie jako okręt pancerny (Panserskib), a po wejściu do służby jako „okręt artyleryjski” (Artilleriskib) lub po prostu okręt wojenny (Orlogsskib).
Opis konstrukcji thumb|„Niels Iuel” z profilu „Niels Iuel” był napędzany przez dwie pionowe trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej nominalnej mocy indykowanej 6000 KM sekcja Machinery. Maszyny były wyprodukowane przez stocznię i miały średnice cylindrów: 61 cm, 95 cm i 152 cm. Napędzały dwie trzyłopatowe śruby o stałym skoku wykonane z brązu o średnicy 335 cm, produkcji zakładów Stone z Londynu. Były zasilane w parę przez cztery kotły parowe wodnorurkowe typu Yarrow, zbudowane przez stocznię, z tego dwa w pierwszej kotłowni opalane paliwem płynnym, a dwa w sąsiadującej z nią tylnej kotłowni opalane węglem. Za kotłowniami były dwie maszynownie oddzielone grodzią wzdłużną. Podczas prób osiągnięto pełną moc indykowaną 6026 KM i prędkość maksymalną 16,1 węzła. Zapas paliwa wynosił 223 tony mazutu i 244 ton węgla. Zasięg wynosił 6000 mil morskich przy prędkości 9 węzłów. Ster był pojedynczy, o powierzchni 9,5 m².