Stanisław Jan Wędkiewicz (ur. 14 marca 1888 w Rzeszowie, zm. 8 maja 1963 w Krakowie) – polski filolog romański, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk
W 1909 ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Od 1909 do 1913 studiował romanistykę na uniwersytetach w Krakowie i Wiedniu. W 1911 doktoryzował się w Wiedniu pod kierunkiem Wilhelma Meyera-Lübkego na podstawie pracy Materialien zu einer Syntax der italienischen Bedingungssätze. Od 1913 do 1918 był nauczycielem gimnazjalnym w Krakowie. W tym czasie odbył podróże naukowe do Rzymu, Florencji, Neapolu, Paryża i Berlina. W 1915 został delegatem Naczelnego Komitetu Narodowego w Bukareszcie, a następnie w Sztokholmie. W 1918 był reprezentantem Rady Regencyjnej w Bernie. W tym samym roku był też naczelnikiem wydziału w Departamencie Stanu rządu Rady Regencyjnej. W 1919 habilitował się na UJ na podstawie pracy Przyczynki do charakterystyki narzeczy południowowłoskich i wykładu Czynniki etniczne w podziale języków słowiańskich.