Po stłumieniu powstania warszawskiego, w którym spłonęły rękopisy jego książek Zarys językoznawstwa romańskiego oraz Geneza języków i kultur romańskich, Wędkiewicz powrócił do Krakowa i od 1945 wykładał na UJ. Od marca 1946 do 1960 kierował Stacją Naukową Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk w Paryżu. Był członkiem tytularnym PAN od 1952 i rzeczywistym od 1957, a także kawalerem Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski. Ostatnie lata życia spędził w Krakowie. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera XVa-płd.-7).
W pracy naukowej zajmował się związkami kulturalnymi Polski z Francją, Włochami, Rumunią i Szwecją. Większość rezultatów swoich badań opublikował na łamach Przeglądu Współczesnego. Na jego łamach popularyzował też tematykę życia kulturalnego Belgii i Szwajcarii. Kazimierz Nitsch uważał go za najwybitniejszego polskiego językoznawcę obok Jerzego Kuryłowicza.
Przypisy
Bibliografia E. Bujwid-Kurek, STANISŁAW JAN WĘDKIEWICZ (1888-1963) https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/23646/bujwid-kurek_stanislaw_wedkiewicz_2015.odt S.