Stanisław Stankiewicz (ur. 5 kwietnia 1896 w Wierciochach, zm. 17 września 1953 w Newton Abbot) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 kwietnia 1896 we wsi Wierciochy, w ówczesnym powiecie sulwalskim guberni suwalskiej, w rodzinie Józefa i Franciszki z SzyłakówNa fiszce odciśnięty jest stempel z odręcznym wpisem „Wydano B. S. dnia 21.III.53 Zwrócono z B. S. dnia 20.4.53”... Uczęszczał do szkoły miejskiej w Raczkach. W 1915 ukończył naukę w Seminarium Nauczycielskim w Wejwerach.
17 sierpnia 1915 został powołany do armii rosyjskiej. Służył jako szeregowiec w batalionie zapasowym i na froncie rosyjsko-niemieckim. Od 1 października 1916 do 15 lutego 1917 uczył się w szkole oficerskiej w Kijowie. Po ukończeniu szkoły został mianowany chorążym i przydzielony do 34 pułku zapasowego, a później przeniesiony na front do 75 pułku piechoty, w którym dowodził plutonem.
11 maja 1918 został ranny w bitwie pod Kaniowem. Dostał się do niemieckiej niewoli, w której przebywał do 12 listopada 1918.
6 kwietnia 1920 został kontuzjowany w bitwie pod Nachowem na Polesiu.