Stanisław Rachalewski (ur. 5 listopada 1900 w Łodzi, zm. w 1945 w KL Flossenbürg) – polski dziennikarz i publicysta.
Życiorys Rachalewski był absolwentem prywatnego gimnazjum A. Zimowskiego w Łodzi. Uczestniczył w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej jako ochotnik w ramach 203 pułku ułanów. Został ranny pod Ciechanowem. Następnie podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, których nie ukończył. W 1923 został sekretarzem redakcji „Kuriera Łódzkiego” oraz kierował działem literackim i lokalnym gazety. Ponadto należał do zarządu Aeroklubu Łódzkiego (1936), Sekcji Organizacyjnej Obozu Zjednoczenia Narodowego, Towarzystwa Śpiewaczego im. S. Moniuszki w Łodzi, a także Komitetu Budowy Domu–Pomnika im. marsz. J. Piłsudskiego i Syndykatu Dziennikarzy Łódzkich. Od 1938 pracował jako referent prasowy w Wydziale Prezydialnym Zarządu Miasta Łodzi. Był autorem pierwszego przewodnika po Starym Cmentarzu w Łodzi, pt. „Zastygły nurt życia. Łódź, która odeszła” (Łódź 1938) oraz tworzył teksty do słuchowisk radiowych Rozgłośni Łódzkiej Polskiego Radia, m.in.: „Łódź nasza, Łódź nasza kochana” (1936) i „Gdy król Jagiełło do tuszyńskich zaglądał kniei” (1938). Był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Łodzi (1937).