Zazwyczaj na jednym owocu tworzy się tylko jedno apotecjum. Cechy mikroskopowe Hymenium jasnobrązowe, worki cylindryczne, 8-zarodnikowe, o wymiarach 152,8–166,3 μm (średnia 162,1 μm) × 9,7–10,9 μm (średnio 10,3 μm). Askospory szkliste, elipsoidalne, 11,4–15 μm (średnia 13 μm) × 5–6,5 μm (średnio 5,8 μm). Parafizy nitkowate z przegrodą u podstawy. Makrokonidia tworzą się wczesnym latem (od czerwca do początku lipca) jako biały nalot na wypukłej, górnej stronie młodych pędów i na dolnej powierzchni liści, szczególnie wzdłuż nerwów środkowych. Mają cytrynkowaty kształt, są szkliste o wymiarach 25,6–41,4 μm (średnio 31,13 μm) × 15,5–27,5 μm (średnio 20,7 μm). Dojrzałe makrokonidia są oddzielone od siebie wrzecionowatymi strukturami, które biorą udział w ich rozprzestrzenianiu. Struktury te po raz pierwszy opisał w 1888 r. Woronin u M. urnula, a później okazało się, że są one u wszystkich gatunków należących do grupy Disjunctoriae. U M. urnula są widoczne i solidne. Mają wymiary 4,4 × 2 μm gdy znajdują się między makrokonidiami i 9,4 × 2 μm po uwolnieniu. Hodowla Kolonie na PDA i YEMEA rosły wolno;