Józef Ignaczak (ur. 24 stycznia 1935 w Pabianicach, zm. 8 grudnia 2022 w Warszawie) – polski mechanik teoretyczny i matematyk, profesor nauk technicznych. Specjalizował się w mechanice ośrodków ciągłych, a szczególnie w teorii sprężystości i termosprężystości. Profesor w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN.
Życiorys Tytuł magistra matematyki uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1957 roku; stopień doktora w IPPT PAN w 1960 r., pod kierunkiem prof. Witolda Nowackiego (na podstawie rozprawy pt. „Niektóre przypadki koncentracji naprężeń cieplnych”), a habilitację w 1963 r. na podstawie pracy pt. „Zagadnienie zupełności dla naprężeniowych równań ruchu w liniowej teorii sprężystości”. W 1972 r. został mu nadany tytuł profesora nauk technicznych. W latach 1957–1964 pracował jako asystent, starszy asystent i adiunkt w Polskiej Akademii Nauk. W 1964 był adiunktem, w 1972 profesorem nadzwyczajnym, a od 1983 do 2005 profesorem Polskiej Akademii Nauk. Był również pracownikiem naukowym Brown University (1961–1962), starszym wykładowcą na Uniwersytecie Monash (1961–1969) i Uniwersytecie Ibadan w Nigerii (1974–1975) oraz profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Neapolu (1985 i 1986), Uniwersytecie Flinders (1990) i Rochester Institute of Technology (1993, 1994–1995, 1998).