W pierwszych dekadach XX wieku mochi-hada (餅肌 „skóra jak mochi”) była uważana za bardzo ważny element oceny urody Japonki, często kojarzona z takimi cnotami jak kobiecość, czystość, uczciwość i instynkt macierzyński. Ideał ten nie był jednak zbliżony do zachodniego zwyczaju sięgania po kosmetyki w celu poprawy wyglądu fizycznego, ale raczej stanowił bardziej nowoczesną i lżejszą wersję tradycyjnego wybielania twarzy utrwalonego w okresie Meiji i wcześniejszych okresach.
Z biegiem lat biała skóra została przekształcona z symbolu niewinności i kobiecości w emblemat młodości i atrakcyjności dla płci przeciwnej, głównie za sprawą agresywnego marketingu wielkich japońskich firm kosmetycznych. Międzynarodowy przemysł filmowy i reklamowy również odegrał kluczową rolę w narzuceniu tego kanonu piękna poprzez promowanie jasnoskórych modelek jako przykładu azjatyckiego piękna. Ponadto w Japonii powszechnie przyjmuje się, że kobiety białej odmiany są idealnym kanonem piękna, co znajduje odzwierciedlenie w reklamach największych domów mody, z których 54% (najwyższy odsetek wśród krajów azjatyckich) wykorzystuje modelki białej odmiany.