(przez długi czas pochodzenie okrętu na Zachodzie od dawnego stawiacza min nie było zidentyfikowane).
Wyporność wynosiła po przebudowie 727 ton. Jego długość wzrosła do 49,90 m, szerokość wynosiła 8,5 m, a zanurzenie 3,05 m. Napędzały go teraz dwa silniki wysokoprężne Buckau-Wolf R8DV 148 o mocy 1000 KM. Prędkość wynosiła nadal 12 węzłów. Zasięg wynosił 1200 mil morskich. Załoga zmniejszyła się do 16 osób. Okręt był nieuzbrojony, przewidywano ewentualnie ustawienie torów minowych. Okręt wyposażony był m.in. w pompy przeciwpożarowe i awaryjne oraz urządzenia ładunkowe i holownicze.
„Wismar” wszedł do służby 30 maja 1953 roku w składzie sił Ludowej Policji Morskiej (VP-See), przekształconej w 1956 roku w siły morskie Narodowej Armii Ludowej. Stacjonował w Sassnitz w ramach służby ratownictwa morskiego. Nosił kolejno znaki burtowe: 926, H-12, H-33 i D-22.
Między innymi, 30 marca 1958 roku „Wismar” holował, a następnie ściągał ze skał tonący trałowiec „Habicht”. Jako holownik miał jednak niewystarczającą stateczność z powodu kształtów kadłuba. 1 lipca 1962 roku został wycofany ze służby w Volksmarine.