Augustyn Swaczyna (ur. 10 lipca 1896 w Solcy, zm. 10 września 1939 pod Uluczem) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys 10 lipca 1896 w Solcy na Śląsku Cieszyńskim, w rodzinie Andrzeja i Franciszki z domu Feber. Do 1914 ukończył pięć klas w Polskim Gimnazjum Realnym imienia Juliusza Słowackiego w Orłowej (klasę szóstą ukończył w dwudziestoleciu międzywojennym). W latach 1912–1914 był członkiem Drużyn „Sokoła”.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 8. kompanii 2 pułku piechoty. 18 października tego roku został mianowany sekcyjnym. Został również odznaczony austriackim Brązowym Medalem Waleczności. 9 czerwca 1915 został ranny. 7 listopada 1915 pod Bielgowem dostał się do niewoli rosyjskiej. 18 lutego 1918 w Żwańcu, po ucieczce z niewoli, wstąpił do Brygady Karpackiej, a później został przydzielony do 14 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem dostał się do niemieckiej niewoli. W Tartowie pod Kijowem uciekł z niewoli i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a 10 września 1918 do 15 pułku strzelców polskich.