W Odessie dowódca pułku awansował go na sierżanta.

29 czerwca 1919 został przeniesiony do Batalionu Zapasowego 33 pułku piechoty, a 31 sierpnia tego roku skierowany do 33 pułku piechoty na froncie bolsewickim. 15 maja 1920 został ranny. Po piętnastodniowym pobycie w szpitalu w Wilnie, wrócił na front. 5 lipca dostał się do bolszewickiej niewoli, z której uciekł 19 września 1920. Ponownie wrócił do macierzystego pułku i kontynuował w nim służbę przez kolejnych siedem lat. 16 listopada 1927 został przeniesiony do 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie. We wrześniu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 21 Dywizji Piechoty Górskiej przy 4 psp. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 41. lokatą. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 75 pułku piechoty w Chorzowie na stanowisko dowódcy batalionu.

Od 1936 dowódca batalionu „Sejny”, a potem baonu KOP „Delatyn”. Poległ 10 września 1939 pod Uluczem nad Sanem.

Był żonaty.