Od lipca do grudnia 1945 był wiceministrem spraw zagranicznych. W 1946 został wybrany do konstytuanty, następnie w latach 1948–1977 nieprzerwanie zasiadał w Izbie Deputowanych. W 1957 opuścił komunistów w proteście przeciwko ich postawie w sprawie powstania węgierskiego z 1956. Następnie dołączył do Włoskiej Partii Socjalistycznej, wchodził w skład jej władz krajowych i kierował jej frakcją parlamentarną. Zajmował stanowiska ministra budżetu (od grudnia 1963 do lipca 1964) oraz ministra budżetu i programów ekonomicznych (od marca 1970 do lutego 1972 i od lipca 1973 do marca 1974). W 1978 był rozważany jako kandydat PSI na prezydenta Włoch. W latach 1977–1985 wchodził w skład Komisji Europejskiej, którą kierowali wówczas kolejno Roy Jenkins i Gaston Thorn, odpowiadał za politykę regionalną i koordynację funduszy. W 1985 opuścił socjalistów w proteście przeciwko działalności Bettina Craxiego. W 1987 wybrany do Senatu X kadencji jako niezależny z poparciem komunistów.