Kościół Zbawiciela (niem. Salvatorkirche) – pierwszy kościół ewangelicki, który znajdował się we Wrocławiu, na Wygonie Świdnickim, w obrębie obecnego pl. Czystego (Salvatorplatz).
Historia
thumb|left|250px|widok kościoła Zbawiciela na planie Barthela Weihnera z 1562 roku W 1541 roku rada miejska Wrocławia zakupiła leżący poza murami miasta kawałek łąki, w celu założenia nowego cmentarza "Kirchof zu St. Gertrudis" (cmentarz św. Gertrudy dla mieszkańców "świdnickich łąk". 24 marca 1541 teren został ogrodzony: północna strona cmentarza leżała bezpośrednio przy fosie obwarowań miejskich; przy wschodnim płocie stało niewielkie ossuarium, natomiast wejście główne prowadziło przez bramę od strony zachodniej. W takim niezmienionym kształcie przetrwał do XIX wieku.
Część przyległych ziem wykupiła również parafia św. Marii Magdaleny, która chowała na tych terenach swoich ubogich parafian. Z jej inicjatywy i na jej terenie, gdzie dotychczas stał krzyż cmentarny lub kaplica grobowa w 1561 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem Zbawiciela. Prace zakończyły się w 1568 roku. Już w 1562 roku wizerunek kościoła w jego pierwszej fazie budowy uwiecznił Barthel Weihner i jego syn Georg na planie Wrocławia. Pierwszym pastorem w kościele był doktor Ambrosius Moibanus (młodszy) lub Gregorius Gebhard.