W okresie 1939–1945 i po wojnie Szczecin był areną głębokich zmian, niezgodnych z zamierzeniami Hitlera (Mein Kampf) i stron paktu Hitler–Stalin oraz z celami państw Osi – 1 stycznia 1942 roku przedstawiciele 26 państw podpisali Deklarację Narodów Zjednoczonych, zobowiązującą do wspólnej walki z Państwami Osi. W wyniku wojny w roku 1945 zachodnia granica Polski została przesunięta na zachód i Szczecin z otoczeniem został uznany za część „Ziem Odzyskanych”. Konsekwencją zmian granic była wielka migracja ludności (nazywana „repatriacją”).
Uczestniczący w powstaniu warszawskim lekarze, sanitariusze i sanitariuszki, którzy po upadku powstania musieli opuścić Warszawę, wnieśli istotny wkład w tworzenie placówek i systemów ochrony zdrowia na terenach nazywanych polskim „Dzikim Zachodem”.
Szczecin w latach 1939–1945 thumb|180px|Rok 1945 w Szczecinie 15 października 1939 roku rząd pruski (Preußisches Staatsministerium) podjął uchwałę o utworzeniu Großstadt Stettin (miasto i sąsiednie gminy). Po rozszerzeniu granic miasta w roku 1942 liczba ludności wynosiła 396 tys. W 1944 roku spadła do 373 tys. wskutek wysłania matek z dziećmi na obszary mniej narażone na bombardowania.