W 1944 roku miało miejsce 11 alianckich nalotów na Szczecin. Ich głównym celem był port morski i dzielnica portowa, stocznie oraz główne ośrodki przemysłu zbrojeniowego i chemicznego, tj. Hydrierwerke Pölitz (zob. Operacja Synteza). Bombardowano też dzielnice mieszkalne w śródmieściu, na Starym Mieście i in. Alianci zakładali, że naloty dywanowe osłabią morale ludności III Rzeszy, co ułatwi zwycięstwo nad faszyzmem.
Sprawę przynależności miasta do Polski rozstrzygnięto w wyniku konferencji poczdamskiej (granica była korygowana). Po delimitacji nastąpił szybki wzrost liczby polskiej ludności Szczecina. Do miasta przyjeżdżali przesiedleńcy z byłych Kresów Wschodnich, jeńcy uwolnieni z niemieckich obozów, osoby wywożone na roboty przymusowe, Polacy uczestniczący w walkach na różnych frontach wojny (zob. PSZ, 2 Korpus Polski), przyjezdni z innych stron Polski. Już w sierpniu 1945 zameldowanych było ponad 17 tys. Polaków, a w grudniu – ponad 26 tysięcy. W roku 1946 liczba ta wzrosła do niemal 109 tysięcy. Brakowało opieki medycznej.