Przewodniczył także flamandzkiemu stowarzyszeniu stosunków międzynarodowych, działał również w Unii Europejskich Federalistów i belgijskim oddziale Ruchu Europejskiego.

Po II wojnie światowej był jednym z założycieli i twórców programu Partii Społeczno-Chrześcijańskiej (po jej podziale w ugrupowaniu Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie), współpracował z chrześcijańskimi związkami zawodowymi. W 1946 po raz pierwszy wybrany do Izby Reprezentantów, pozostał jej członkiem do 1952; był także oddelegowany do Parlamentu Europejskiego. W 1948 uczestniczył w kongresie haskim, a w 1951 w negocjacjach traktatu paryskiego. Zajmował stanowisko ministra robót publicznych (czerwiec–sierpień 1950), ds. ekonomii i samozatrudnionych (sierpień 1950–styczeń 1952) oraz rekonstrukcji (styczeń–sierpień 1952).

W 1952 przeszedł do pracy w Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, pozostał jej członkiem i drugim wiceprzewodniczącym nieprzerwanie do 1967. Od 8 marca do 5 lipca był ostatnim tymczasowym przewodniczącym Wysokiej Władzy, po jej likwidacji wszedł w skład Komisji Europejskiej. W ramach trzech kolejnych komisji odpowiadał za budżet, kredyty i inwestycje (1967–1973), transport (1970–1973), zatrudnienie, sprawy socjalne i administrację (1972–1973).