Goloid – stop złota, srebra i miedzi opatentowany przez Williama W. Hubbella 22 maja 1877 roku, który miał rozwiązać problemy amerykańskiego mennictwa związane z wahającą się wartością złota i srebra na rynku kruszców. W tym samym roku Hubbell zaproponował wprowadzenie do obiegu monet wybijanych w goloidzie. Pomysł ten nie został jednak zaakceptowany przez Kongres.
Historia Sytuacja na rynku kruszców Pierwsza połowa XIX wieku to okres, w którym w Stanach Zjednoczonych realizowano politykę kolonizacji i ekspansji na zachodnie obszary kontynentu. Wynikało to z panującego wśród amerykańskich elit politycznych przeświadczenia o dziejowej misji cywilizacyjnej narodu amerykańskiego, tzw. Objawione Przeznaczenie (Manifest Destiny). Ponadto w latach 50. i 60. XIX wieku w Stanach Zjednoczonych na sile przybierała kalifornijska gorączka złota, a w Nevadzie odkryto złoża srebra. Oba wydarzenia wpłynęły na zwiększenie ilości obu kruszców na rynku amerykańskim. W 1853 roku Kongres uchwalił Coinage Act of 1853. Zawarto w nim mechanizm regulujący liczbę drobnych srebrnych monet na rynku. Od tej pory miały być one wybijane na konto rządowe za opłatą w złocie. Zasada ta wprowadziła nieformalnie w Stanach Zjednoczonych standard złota. Srebro zostało zdewaluowane, a moneta jednodolarowa straciła swoje praktyczne znaczenie.