Ustawa obniżyła także wagę monet pięciocentowych (half dime), dziesięciocentowych (dime), dwudziestopięciocentowych (quarter) i pięćdziesięciocentowych, obniżając tym samym wartość tych monet tak, aby mogły wrócić na rynek.
W 1861 roku wybuchła wojna secesyjna i Amerykanie zaczęli gromadzić oszczędności w złocie i srebrze. Wraz z końcem konfliktu monety kruszcowe zaczęły powoli wracać do obiegu na rynku. Sytuację na rynku srebra zaburzyły powstanie Cesarstwa Niemieckiego i decyzja Ottona von Bismarcka o ustanowieniu systemu walutowego opartego na standardzie złota. Duże ilości niemieckiego srebra pozostałe na rynku europejskim uniemożliwiły z kolei sprzedaż amerykańskiego kruszcu, który pozostawał w nadwyżkach na rynku krajowym. Rezultatem tego było podpisanie w 1873 roku przez prezydenta Ulyssesa Granta , który zakończył epokę bimetalizmu na rzecz standardu złota. Nowe prawo wprowadziło do życia tzw. dolar handlowy (ang. Trade Dollar), którego zadaniem było wyprowadzenie nadwyżki srebra za granicę, głównie do Azji.