Opatentowanie goloidu 22 maja 1877 roku William W. Hubbell opantetował goloid. Był to stop złota, srebra i miedzi w odpowiednich proporcjach: 1 funt złota, 24 funty srebra i 2,5 funta miedzi. Hubbell opisał, że należało je stopić oddzielnie, następnie zlać w jedno naczynie i wymieszać z siarczanem sodu lub siarczanem potasu. Zaznaczył również, że proporcje srebra i miedzi w stosunku do jednego funta złota mogą się różnić. Ilość srebra może zostać zwiększona do 30 funtów lub zmniejszona do 20 funtów. Z kolei ilość miedzi mogła zostać zwiększona do jednej dwunastej funta lub jednej ósmej funta.
23 października 1877 roku senator William A. Wallace złożył w Kongresie projekt ustawy, która miała na celu zalegalizowanie goloidu jako metalu, z którego wybijano by obiegowe monety o nominale jednego dolara, 50 centów i 25 centów. Propozycja zakładała opłacenie monet w wyniku emisji obligacji podlegających wykupowi w ciągu 10 lat, a ich wypłacenie miałoby nastąpić po 20 latach. Początkowo miano wybić monety goloidowe o wartości 400 milionów dolarów. Hubbell uważał, że goloid utrudni fałszowanie monet ze względu na większą gęstość stopu. Projekt wzbudził protesty, uważano bowiem, że złoto i srebro są metalami wystarczającymi dla amerykańskiego systemu monetarnego.