Pierwsze znane przypadki „fraggingu” w Wietnamie Południowym miały miejsce w 1966 roku, ale wydaje się, że wydarzenia z roku 1968 przyspieszyły wzrost tego zjawiska. Po ofensywie Tết na początku tego roku, wojna w Wietnamie stawała się coraz bardziej niepopularna w Stanach Zjednoczonych i wśród amerykańskich żołnierzy w Wietnamie, z których wielu było poborowymi. Dodatkowo, napięcia rasowe między białymi i czarnymi żołnierzami i marines wzrosły po zabójstwie Martina Luthera Kinga w kwietniu 1968 roku, co jeszcze bardziej podkopało wśród nich morale.
Wojsko amerykańskie odzwierciedlało problemy i kwestie społeczne w USA, takie jak rasizm, narkomania i niechęć do autorytarnych przywódców. Gdy Stany Zjednoczone zaczęły wycofywać swoje siły zbrojne z Wietnamu, niektórzy amerykańscy szeregowcy i młodzi oficerowie stracili poczucie celu przebywania w Wietnamie, a hierarchiczne stosunki między szeregowcami a ich oficerami uległy pogorszeniu. Niechęć kierowana przez szeregowców do starszych oficerów została zaostrzona przez luki pokoleniowe, a także różne postrzeganie tego, jak wojsko powinno się zachowywać. Egzekwowanie przepisów wojskowych, zwłaszcza jeśli odbywało się z nadgorliwością, prowadziło do skarg, a czasem gróźb przemocy fizycznej wobec oficerów.