Na częstotliwość występowania „fraggingu” mogło mieć wpływ wiele czynników. Zapotrzebowanie na żołnierzy na wojnę w Wietnamie spowodowało, że siły zbrojne obniżyły standardy rekrutacji zarówno oficerów, jak i szeregowców. Szybka rotacja personelu, zwłaszcza oficerów pełniących służbę (średnio) krócej niż sześć miesięcy na stanowiskach dowódczych, zmniejszyła stabilność i spójność jednostek wojskowych. Najważniejsza być może była utrata celu w prowadzeniu wojny, ponieważ dla wszystkich stało się jasne, że Stany Zjednoczone wycofują się z wojny, nie odnosząc żadnego zwycięstwa, przez co morale i dyscyplina uległy pogorszeniu. 

Większość „fraggingów” była dokonywana przez szeregowców przeciwko oficerom.  Kolejnym częstym motywem było nękanie podwładnych przez przełożonego. Kilka incydentów związanych z „fraggingami” było wynikiem rzekomego rasizmu między czarnymi i białymi żołnierzami, a próby kontrolowania używania narkotyków przez przełożonych powodowały wzrost napięć. Większość znanych „fraggingów” została dokonana przez żołnierzy w jednostkach wsparcia, a nie żołnierzy w jednostkach bojowych. 

Żołnierze czasami używali nieśmiercionośnych granatów dymnych i łzawiących, aby ostrzec przełożonych, że grozi im poważniejsze niebezpieczeństwo, jeśli nie zmienią swojego zachowania.