jej edukację w polskiej placówce przerwał upadek II Rzeczypospolitej. Po krótkim okresie okupacji litewskiej (1939–1940), kiedy jej dziecinny patriotyzm manifestował się w najeżdżaniu sankami na sanki dzieci litewskich, w latach okupacji radzieckiej (1940–1941) uczyła się w szkole nr 7, a w latach okupacji niemieckiej (1941–1944) w szkole prowadzonej przez samorządowe władze litewskieIdalia Żyłowska, Wojenne dzieciństwo, „Znad Wilii” V/13 (1993), s. 4.. Jako dziecko brała udział w patriotycznych spektaklach teatrów podwórkowychIdalia Żyłowska, To nie była tylko zabawa, „Znad Wilii” VI/17 (1995), s. 7.. Po śmierci matki w grudniu 1942 roku wychowywała się z kuzynką pod opieką ciotek LeoniiAdam Hlebowicz, Idalia Żyłowska, [w:] Adam Hlebowicz (red.), Zostali na Wschodzie, tom 1, Warszawa 2021, , s. 214. i AnastazjiKurier Wileński 102 (2009), s. 2. w domu na Zakrecie, a w końcowym okresie okupacji we wsi Korzyść na Wileńszczyźnie. Odwiedzała ojca w jego domu w podwileńskim Czarnym BorzeLeon Drożdżewicz, Śladami ks. Michała Sopoćki i Józefa Mackiewicza, „Znad Wilii” XXVI/2 (2014), s.