68.; po jego ucieczce przed zbliżającą się Armią Czerwoną w maju 1944 roku nie miała go już więcej zobaczyć.
Po zajęciu Wilna przez wojska radzieckie trzynastoletnia Idalia od roku 1944 kontynuowała naukę w V Gimnazjum Żeńskim, które z czasem zostało przemianowane na Wileńską Szkołę Średnią nr 5Idalia Żyłowska, Od strony ławki, „Kurier Wileński” 46 (1994), s. 7.. Początkowo dochodziła 3 kilometry z domu na Zakrecie na ulicę Ostrobramską, ale od roku 1948 mieszkała w domu dzieckaKrystyna Adamowicz, Wspomnienia Idalii – świadectwo losów Wilna i ludzi, „Tygodnik Wileńszczyzny” 2018. W tym czasie częściowo opiekowała się nią Aniela Sielska, Hlebowicz 2021, s. 214–216.. Naukę w „Piątce” zakończyła maturą w roku 1952Krystyna Adamowicz, Idalia – łagodna niczym sarenka, „Tygodnik Wileńszczyzny” 2009.. Brała udział w spotkaniach samokształceniowego konspiracyjnego kółka literacko-historycznegoAdamowicz 2009, Hlebowicz 2021, s. 214.. Po maturze podjęła naukę na wydziale biologiczno-chemicznym Uniwersytetu Wileńskiego im. Vincasa KapsukasaIlona Lewandowska, Józef Mackiewicz – odczytania współczesne, [w:] serwis TVP Wilno 19.11.2022., studia skończyła w ramach specjalizacji nauczycielskiej.