Przez to kilkukrotnie musiał się zwracać do swojego brata o wsparcie finansowe.
Służba w Bordeaux W 1938 został mianowany konsulem generalnym w Bordeaux. Jego okręg konsularny obejmował południowo-zachodnią Francję.
Zdaniem historyka Avrahama Milgrama, w 1938 Salazar miał świadomość na temat podejścia Niemców do „kwestii żydowskiej”. Jednocześnie oceniał, że napływ imigrantów może doprowadzić do osłabienia reżimu. Stąd wprowadzono ograniczenia wjazdu dla cudzoziemców. Zgodnie z zaadresowanym do przedstawicielstw konsularnych tzw. okólnikiem nr 10 z 28 października 1938, zakazywano Żydom osiedlania się w Portugalii, a wjazd na okres do 30 dni możliwy był jedynie na podstawie wizy turystycznej.
Po wybuchu II wojny światowej, do końca 1939 ok. 9000 Żydów przekroczyło granicę Portugalii, szukając schronienia w tym neutralnym państwie. Wielu z nich okazywało podrobione paszporty i dokumenty. W efekcie reżim Salazara wprowadził ściślejszą kontrolę, dzięki czemu m.in. rozpracowano kilka sieci przestępczych odpowiedzialnych za fałszowanie dokumentów, a szereg konsulów wydalono ze służby.