Jan Konopka (ur. w grudniu 1906 w Rakovcu, zm. 4 stycznia 1945 w KL Mauthausen) – polski hajduk działający na północy dzisiejszej Bośni i Hercegowiny.
Życiorys Jan Konopka urodził się w rodzinie polskich osadników we wsi Rakovac koło Srbca. Jego rodzicom nie udało się otrzymać od austro-węgierskich władz przydziału ziemi. W efekcie ojciec Jana, Michał (Mihailo), opuścił rodzinę i wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Z kolei matka zaczęła „ciągać się po wsiach”, jak określił miejscowy ksiądz Ivan Štemen.
Jan Konopka pierwszy raz przed sądem stanął jako osiemnastolatek w 1924. Od tego momentu regularnie był skazywany, za każdym razem przez sąd w Banja Luce: w czerwcu 1925 na rok więzienia, w 1927 na 4 miesiące więzienia, w sierpniu 1928 na trzy lata więzienia i trzy lata robót. Podczas krótkich okresów na wolności parał się jedynym znanym mu zajęciem – kradzieżą. 4 kwietnia 1933 uzyskał zwolnienie warunkowe z okresem próby do 8 sierpnia 1934. Przez ten czas musiał mieszkać w rodzinnym miejscu i stawiać się na dozór policyjny. Mimo składanych wniosków, nie uzyskał zgody na zmianę miejsca zamieszkania. Jak później uzasadniał, zmusiło go to na powrót do działalności przestępczej, ponieważ w okolicy było niewiele możliwości podjęcia pracy, dodatkowo zaś w oczach potencjalnych pracodawców obciążała go opinia złodzieja.