Z tego okresu pochodzą także pierwsze utwory literackie ks. Sapińskiego, między innymi opowiadania Jasiek-ksiądz (marzec 1917, na łamach „Młodzieży Polskiej”) czy Kulawa Hanka (lipiec 1917, na łamach „Kobiety Polskiej”). W 1918 ukazał się drukiem jego debiut książkowy – rozwinięte i przeredagowane opowiadanie Jasiek-ksiądz. Postać tytułowego Jaśka była wzorowana na mieszkańcu Bolęciny Janie Pasternaku (1892–1916), który po tym, jak uległ wypadkowi, zbudował w rodzinnej wsi kapliczkę i był przez miejscowych nazywany księdzem. W twórczości Sapińskiego pojawiają się także inne odwołania do mieszkańców parafii andrychowskiej.
Studia doktoranckie mały|Portret ks. Skargi – kaznodziei, któremu ks. Sapiński poświęcił rozprawę doktorską mały|Książkowe wydanie dysertacji W 1917 roku ks. Sapiński został skierowany do krakowskiej parafii Najświętszego Salwatora na Zwierzyńcu. W grudniu objął stanowisko redaktora naczelnego miesięcznika „Polski Siew. W obronie prawdy”, którego wydawcą był ks. Ludwik Kasprzyk. Funkcję tę pełnił aż do zamknięcia pisma w czerwcu 1920 roku. W 1918 roku został mianowany wikariuszem przy kościele Mariackim. Wybrano go także na stanowisko wydziałowego Towarzystwa Kapłanów „Czytelnia Księży”. W 1919 roku podjął studia polonistyczne i romanistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.